Η συγκυβέρνηση επιδιώκει έναν Δημόσιο Τομέα παραγωγικό για τους πιστωτές της χώρας, όχι για τους πολίτες

            Την Τετάρτη, 6 Νοέμβρη, ημέρα γενικής πανεργατικής απεργίας, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν σε όλη τη χώρα, παρά τις ιδιαίτερα αντίξοες καιρικές συνθήκες, προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, στους μισθούς πείνας, στο πετσόκομμα των συντάξεων, την διάλυση του εργατικού δικαίου και του κοινωνικού κράτους, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και στα Μνημόνια. Την ίδια ημέρα ο Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης έφερε προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο που καταργεί ή μειώνει μια σειρά αδειών των υπαλλήλων και που αυστηροποιεί ακόμη περισσότερο το απαράδεκτο πειθαρχικό καθεστώς του μνημονιακού Δημοσίου. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση αυτή βρίσκεται πολύ μακριά από το κοινωνικό αίσθημα και τις απαιτήσεις της εργατικής τάξης της χώρας. Νομοθετεί αυταρχικά, απέναντι στην λαϊκή βούληση, την οποία υφάρπαξε λέγοντας ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, νέες περικοπές, υποσχόμενη επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, απαγκίστρωση, ισοδύναμα και άλλες περίπλοκες, αλλά κενές νοήματος, εκφράσεις.

 

            Η όλη φιλοσοφία που διαπερνάει τον κορμό του σχεδίου νόμου, με την εξαίρεση ίσως μιας-δυο ρυθμίσεων, είναι οι κλασικές νεοφιλελεύθερες, μνημονιακές αντιλήψεις. Αντιλήψεις για έναν αυταρχικό ρόλο του κράτους,  για έναν άχρηστο και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα και την αντιμετώπιση της εργασίας και των δικαιωμάτων σαν λογιστικά μεγέθη που προσφέρονται για “ψαλιδίσματα” και περικοπές δαπανών.

            Λέει για παράδειγμα, σχετικά με το πρώτο άρθρο, στην αιτιολογική έκθεση:  “Με την εν λόγω πρόβλεψη εξοικονομείται σημαντικός αριθμός ανθρωποωρών και ενισχύεται η παραγωγικότητα στον δημόσιο τομέα”. Ποια είναι αυτή η πρόβλεψη; Είναι η κατάργηση της μηχανογραφικής άδειας της παραγράφου 6 του άρθρου 50 του Κώδικα Δημοσίων Πολιτικών και Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων ΝΠΔΔ. Σίγουρα το δημόσιο έχει πολλά προβλήματα, γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει την ανασυγκρότησή του στην κατεύθυνση της αποτελεσματικότητας και του εκσυγχρονισμού. Όμως, πουθενά στον κόσμο, κανένας κλάδος δραστηριότητας δεν έγινε ποτέ πιο παραγωγικός εξαιτίας της συρρίκνωσης των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

            Ακόμη και έτσι να ήταν, όμως, το Υπουργείο ισχυρίζεται ότι προκύπτει όφελος από την μείωση των ανθρωποωρών. Το όφελος όμως αυτό πουθενά δεν προσδιορίζεται; Πως υπολογίζεται; Γιατί δεν το προσδιορίζει η έκθεση που συνέταξε πάνω στο νομοσχέδιο το Γενικό Λογιστήριου του Κράτους; Τίποτα από αυτά δεν έχει απαντηθεί.

            Η αιτιολογική έκθεση συνεχίζει λέγοντας ότι είναι μια αναχρονιστική πρόβλεψη, γιατί θεσπίστηκε ως κίνητρο για την χρήση υπολογιστή και σήμερα οι περισσότεροι το χρησιμοποιούν. Αλλά δεν πρόκειται μόνο γι' αυτό. Η εφαρμογή της συγκεκριμένης άδειας είναι ταυτόχρονα και ζήτημα υγιεινής και ασφάλειας, είναι εργασιακό δικαίωμα, ως αντιστάθμισμα για τις συνέπειες της μακροχρόνια χρήση οθόνης υπολογιστή. Οι συνέπειες αυτές, όσο τεχνολογικά καταρτισμένο και αν είναι το προσωπικό, αναχρονιστικές δεν γίνονται, εξακολουθούν να υπάρχουν.

            Το άρθρο 2 μειώνει τις βραχυχρόνιες αναρρωτικές άδειες, από δέκα σε οκτώ κατ' έτος, και τις τέσσερις για τις οποίες δεν απαιτείται ιατρική γνωμάτευση, αλλά απλή υπεύθυνη δήλωση, σε δύο.  Μάλιστα ορίζει τον κατ' οίκον έλεγχο από ιατρό εργασίας ως υποχρεωτικό για όσους κάνουν χρήση της άδειας κατ' επανάληψη. Το πως προσδιορίζεται αυτό το “κατ' επανάληψη”, βέβαια, δεν απασχολεί το νόμο. Αρκεί για την κυβέρνηση να παρουσιαστούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι σαν μονίμως ύποπτοι, ώστε να δικαιολογείται η μείωση των αδειών. Στην πραγματικότητα, αυτό που ενδιαφέρει συγκυβέρνηση και Τρόικα, είναι η μείωση των αδειών, ακόμη και των αναρρωτικών, προκειμένου να αυξάνεται ο μέσος χρόνος εργασίας κατ' άτομο στο δημόσιο και να αυξάνονται τα περιθώρια για περαιτέρω απολύσεις και διαθεσιμότητες.    

            Στο άρθρο 4 παρατείνεται η πλήρης απαγόρευση εκπαιδευτικών αδειών και αδειών για συμμετοχή του υπαλλήλου σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Αυτό γίνεται, «προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία της διοίκησης με δεδομένη την δημοσιονομική κρίση που περιορίζει στο ελάχιστο τις προσλήψεις στο δημόσιο τομέα αλλά και να επιτευχθεί ο προγραμματισμός της αναδιοργάνωσης των δημοσίων υπηρεσιών». Κοινώς, γίνεται μια ξεκάθαρη παραδοχή ότι προκειμένου να ικανοποιηθούν οι μνημονιακές επιταγές, ακόμη και στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα μπαίνουν στο γύψο. Όλα γίνονται προκειμένου το δημόσιο να μπει σε ένα νέο μοντέλο, με πιο έντονους ρυθμούς και λιγότερες λειτουργίες και φυσικά για να εξυπηρετηθούν οι μνημονιακοί στόχοι για συρρίκνωση του προσωπικού. Απλώς, στην προκείμενη περίπτωση αυτό συνεπάγεται την απαγόρευση των εκπαιδευτικών αδειών των εργαζόμενων που απομένουν. Μέχρι και το τέλος του 2014 θα συνεχίσει να ισχύει αυτό. Τίποτα, βέβαια, δεν αποκλείει ότι μετά από αυτό δεν θα δοθεί άλλη μια παράταση στην απαγόρευση.

            Εντελώς απαράδεκτο, πάντως, κρίνεται το άρθρο 5 που μειώνει στο μισό τις εξεταστικές άδειες των εργαζόμενων που φοιτούν παράλληλα. Από 20 μέρες ανά έτος τις μειώνει σε 10. Για κάθε μέρα εξετάσεων ορίζεται ότι δίνεται 1 ημέρα άδειας, αντί για δύο που ίσχυε. Για ποιο λόγο γίνεται και αυτή μεταβολή; Διότι, σύμφωνα πάλι με την αιτιολογική έκθεση, εξορθολογίζεται η άδεια εξετάσεων. Είναι προφανές ότι ο συντάκτης του νομοσχεδίου αυτού δεν έχει βρεθεί ποτέ εργαζόμενος φοιτητής. Μέσα στις συνθήκες αυτές εντατικοποίησης των ρυθμών της εργασίας, ταυτόχρονα, με την πολιτική του Υπουργείου Παιδείας για πλήρη εντατικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τώρα προστίθεται και το κούρεμα των αδειών για τις εξετάσεις. Αυτή είναι η έννοια του εξορθολογισμού για την συγκυβέρνηση του μνημονίου.

            Προφανώς ο σκοπός τους είναι τελείως διαφορετικός. Με το νομοσχέδιο αυτό υψώνονται νέοι φραγμοί την πρόσβαση των εργαζομένων στην ανώτατη παιδεία. Ταυτόχρονα, φανερώνει και το πρότυπο του δημοσίου λειτουργού που διαμορφώνουν οι μνημονιακές πολιτικές από την στιγμή που η ρύθμιση αυτή αντικειμενικά αποτρέπει τους εργαζόμενους από κάθε προσπάθεια περαιτέρω βελτίωσης των γνώσεων και των δεξιοτήτων τους σε επίπεδο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

            Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι παραγωγικό είναι μόνο ότι γλυτώνει λεφτά στον προϋπολογισμό. Και βέβαια γνωρίζουμε όλοι που κατευθύνονται τα συγκεκριμένα χρήματα. Τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: για ποιόν επομένως πρέπει να είναι παραγωγικό το δημόσιο, για τους πολίτες ή τους πιστωτές; Διότι είναι προφανές ότι όλες αυτές οι ανατροπές που εισάγουν, το μόνο που κάνουν, είναι να διαλύουν τα εργατικά δικαιώματα, να απορυθμίζουν τον Δημόσιο Τομέα της χώρας και να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Τρόικας και των τοκογλύφων δανειστών.

Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Τύπος Δημοσιεύσεις Η συγκυβέρνηση επιδιώκει έναν Δημόσιο Τομέα παραγωγικό για τους πιστωτές της χώρας, όχι για τους πολίτες